Simone Speerstra – Alleen opvoeden maar soms ook samen…

In de tijd dat Petra van Rij en ik nagenoeg tegelijk weduwe werden, stuurden we elkaar sms’jes op de AAA-momenten: Altijd Alles Alleen-momenten. Alles went, zo ook het alleen opvoeden. Wat zeker niet altijd even gemakkelijk was (is). Maar positivo die ik ben, dacht dan altijd maar:’ ach, ik hoef tenminste niet te overleggen…’. Een gevalletje van iets recht praten wat krom is. Maar het hielp mij.

In de meeste gevallen gaat dat opvoeden in mijn eentje best goed. Tenminste, het loopt wel lekker. Of het écht goed gaat, zullen we pas na tig jaar weten als zoonlief volwassen is… En wanneer het niet lekker loopt – en die momenten zijn er écht wel – doe ik de opvoeding niet alleen. Dan haal ik fijn zijn vader erbij. Meestal wel nadat ik eerst weer eens een jankbui heb gehad, naar de hemel scheld en mezelf met een kwaaie kop voor de zoveelste keer afvraag waarom ik AAA moet doen. Nadat de boosheid (wat natuurlijk verdriet is) is gaan liggen, vraag ik me op zo’n moment af wat zijn vader gezegd of gedaan zou hebben om uit de strijd te komen met zoonlief. Op dat moment is het niet meer míjn zoon maar ónze zoon. Hij is uit ons beiden ontstaan en heeft van ons allebei iets meegekregen. En dat-ie meer van mij meekrijgt – omdat zijn vader er niet meer is – lijkt me een logisch verhaal. Maar Hugo verdient het om ook wel eens een benadering te krijgen vanuit de visie van zijn vader. Simpelweg omdat-ie erg op zijn vader lijkt en zijn vader nu eenmaal anders tegen de dingen aankeek dan ik dat doe. En ook omdat ik als moeder vind dat het soms best pittig is om als 10-jarige alleen met je moeder te leven. Er zijn voor hem nu eenmaal geen broertjes of zusjes die de aandacht afleiden.

Gelukkig kunnen we het grootste gedeelte van de tijd heel goed met elkaar, hebben we vaak de slappe lach en vertelt hij mij regelmatig eerlijk hoe het met hem gaat. We zijn net terug van een gave vakantie in Frankrijk waar ik alleen heen gereden ben met een gepimpte sleurhut achter de auto! Mede dankzij de hulp van mijn 10-jarige prachtzoon. Wat een held is hij dat hij tijdens de reis mij tot steun is en rekening met míj houdt in plaats van andersom. Maar er ging wel een zucht van verlichting door mij heen toen ik na een aantal weken de caravan weer de oprit opdraaide en Hugo en mezelf weer veilig thuis had afgeleverd.

Met het schrijven van dit stukje had ik in eerste instantie de intentie om iets te zeggen over alleen versus samen opvoeden. Maar met de laatste zin kan ik niet anders dan refereren aan alle slachtoffers van de MH17 die níet veilig zijn aangekomen, thuis of op hun vakantiebestemming. Wat een hartverscheurend drama dat niet te bevatten is. Vanuit het diepst van mijn hart hoop ik dat alle nabestaanden de kracht mogen vinden om het verlies van hun dierbaren te dragen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *