Petra van Rij – Voorwoord ‘Verloren en Gewonnen’

Onlangs verscheen een prachtig boekje, geschreven door Maria de Greef: Verloren en Gewonnen. Ik had de ongelooflijke eer hierin het voorwoord te mogen schrijven.

VOORWOORD VERLOREN EN GEWONNEN

‘Wanneer ben je eigenlijk geen weduwe meer?’ Die vraag wordt mij gesteld ter voorbereiding op een lotgenoten bijeenkomst voor Stichting De Jonge Weduwe. Ik lees de woorden nog eens op het scherm van mijn MacBook en verslik me bijna in een M&M.

No-one can go back and make a brand new start, anyone can start from now and make a brand new ending.‘ Dat is mijn motto sinds ik die zin tijdens een reis, zeven jaar geleden en alleen met onze meiden, ergens in Australië op de muur van een koffiehuisje las. Een heel nieuw einde, ja, dat moest het worden, nam ik me voor. Nieuw, maar wel zo volstrekt anders dan ik me had voorgesteld nadat de dood onze levens had verwoest. Mijn leven en dat van onze meisjes, van wie de ene achttien maanden was en de ander nog in mijn buik zat ten tijde van het ongeval.

En dat moment kwam; ik kreeg een nieuwe relatie. Zeven jaar na de plotselinge dood van Hans nam ik die sprong in het diepe. Ik zette mijn bindings- en verlatingsangst, die ik cadeau kreeg bij de dood van mijn liefste lief, opzij. Met onze twee meiden vertrok ik naar een nieuw leven, ruim honderdvijftig kilometer verderop. Het oude achterlatend naast het kerkhof met het graf van Hans.

‘Wanneer ben je eigenlijk geen weduwe meer?’, galmt er nogmaals door mijn hoofd. Ik lees de zin nog eens. En nog eens. Geen weduwe meer zijn… Ik kan me er niks bij voorstellen. Al zou ik trouwen met die nieuwe man, dan nog blijf ik toch de weduwe van Hans? Voor altijd. Waarom zou dat ooit stoppen? Ik kan het niet bedenken.

Zeker nu niet. Die relatie hield namelijk geen stand en mocht slechts drie jaar duren. En wat ben je dan? De ex van de een? De weduwe van de ander? Allebei wellicht? Het voelt eenzaam. Voor mij, maar ook voor onze meisjes, die misschien niet beter weten, maar wel hebben mogen voelen hoe een tweeoudergezin kan zijn.

Had ik het anders aangepakt als ik van tevoren had geweten dat mijn nieuwe relatie geen kans van slagen had? Nee, dat zeker niet. Ik heb het leven weer durven omarmen. Met al zijn ups en downs. En veel geleerd, want een samengesteld gezin is óók geen eenvoudige klus. Het is keihard werken, net als rouwen. En net als leven. Óverleven.

‘Wanneer ben je dan eigenlijk geen weduwe meer?’ Nooit. Ik bén weduwe en ik blijf weduwe. Mijn leven lang…. Van die stoere wedstrijdzeiler, die ook voor altijd de vader van onze kinderen is. Ik word omringd door weduwen die net als ik trots zijn op de weduw-titel. Omdat we hiermee weten wat het is om de Liefde te hebben gekend. En wat het is om de Liefde te missen. Mijn zusje schreef me ooit: ‘Omdat Hans zo nadrukkelijk aanwezig was in jouw leven, is hij ook zo nadrukkelijk afwezig.’ En dat is hij nog iedere dag. Ik heb gewonnen, maar ook verloren. Ik heb verloren, maar ook gewonnen. En dat rouwrandje voel ik elke dag….

Maria schetst in haar hartverwarmende boek dat rouwen en liefhebben unieke fenomenen zijn. Er is geen fout. Het is goed zoals het is, zolang je je hart maar volgt. Dus leef van dag tot dag, want niemand heeft je morgen beloofd.’

1 antwoord
  1. Emine
    Emine zegt:

    Mooi verwoord Petra. Je bent en blijft de weduwe van je overleden partner, niets of niemand kan dat gegeven veranderen. Ook niet wanneer opnieuw samenwonen of trouwen aan de orde is. De Gemeentelijke Basis Administratie denkt daar misschien dan anders over, maar je hart weet en voelt wel beter. En het rouwen stopt ook niet, het verplaatst zich enkel naar een andere level. Ik zit in de fase dat ik intens verdrietig kan worden wanneer ik onze zoon bewonder in zijn ontwikkeling of prestaties. Ik zie zo veel van zijn vader in hem. Dan denk ik: “Joep, wat moet je toch veel missen”. Onze zoon heeft zich onlangs als trombonist gevoegd bij een carnavalsbandje. Afgelopen weekend trapten ze af in een kroeg, waar iedereen aan het lallen was. Ik….ik stond daar in tranen trots en verdrietig te wezen. Want wat had Joep dit fantastisch gevonden! Zijn zoon in een carnavalsbandje als een ras Bredanaar, zoals hij dat graag had gezien. Wat moet hij toch veel missen…… En ondanks het feit dat ik sinds een aantal jaren een liefdevolle relatie heb met Dion……..dit gevoel van rouw, verdriet, eenzaamheid, weduwe zijn van Joep…. kan hij nooit wegnemen.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *