Petra van Rij – Ik hou/rouw van jou

Lieve Hans,

Het is nu ruim 8,5 jaar geleden dat je verongelukte. En dat je dood bent, realiseer ik me iedere dag. Er zijn mensen die denken dat dat stopt na verloop van tijd, of misschien wel na het krijgen van een nieuwe relatie? Die mij zelfs vragen wanneer de dag komt waarop ik geen weduwe meer ben. Ik begrijp dat niet, want ik blijf toch voor altijd jouw weduwe? Onze dochters dragen jouw achternaam en daar ben ik ongelooflijk trots op. Overigens schrijven ze op hun huiswerk en hun toetsen tegenwoordig Horrevoets-van Rij-Smink, en vroegen ze al deze letters aan de Sint dit jaar.

De Volvo Ocean Race is voor de derde keer sinds jouw dood in volle gang en duurt nog tot medio volgend jaar. Ongewild en ongevraagd zie ik – in tegenstelling tot eerdere edities van de Race – via de (sociale) media van alles voorbij komen. Enthousiaste en stoere verhalen van de mensen die ooit jouw teamgenoten waren, en die eenzelfde passie delen voor de sport die jou het leven kostte. Life goes on.

Dat weet ik natuurlijk ook wel, want my life goes on too. Onze knappe meiden zijn nu 10 en 8 en ze doen het fantastisch op hun al-niet-meer-zo-nieuwe school en ook-al-niet-meer-zo-nieuwe hockeyclub. Bobby stond laatst zelfs in de line-up toen het Nederlands dames elftal een oefenwedstrijd speelde tegen Duitsland, waarna ze met Naomi van As en Roos Drost op de foto mocht. Ze was zo trots! Nou interesseert jou dat hockey natuurlijk geen biet, maar mij lekker wel. En weet je, lieve liefie? Vaak denk ik tegenwoordig: ‘dan had je er maar moeten zijn’. Dan had je mee kunnen beslissen over de sportkeuze van de meiden. Dat had ik je zo gegund.

Ik realiseer me, nu ik 8,5 jaar zonder jou leef, dat ik in een nieuwe fase van mijn rouwproces zit. Eentje waarvan ik het bestaan nog niet kende. Een fase waarin ik op mezelf vertrouw. Voor de volle 100%. Misschien wel omdat ik besef dat ik het tot dusver best goed gedaan heb met die kids van ons. Ze zijn ‘goed gelukt’, om in jouw woorden te spreken. En ik hoop natuurlijk dat jij dat ook vindt vanaf jouw wolkje.

Weet je trouwens dat Bobby en Kit ons geheimpje kennen? Als we hand in hand lopen, dan hoeven we niks tegen elkaar te zeggen. Ik knijp gewoon vier keer in de handjes van de meisjes en zij knijpen vier keer terug. Dan word ik helemaal warm van binnen en ben je dichterbij dan ooit.

Hardop spreek ik de woorden Ik hou van jou niet zo vaak meer uit als ik naar je foto kijk of aan je graf sta. Jij zegt toch nooit wat terug, al jaren niet. Maar ik rouw nog steeds van jou. Iedere dag. De rest van mijn leven.

 

DE_JONGE_WEDUWE_BOOMERANG A6 jenna font

Foto 19-12-14 12 36 53

Sponsored by: Boomerang & Ietje Design

9 antwoorden
  1. Esther
    Esther zegt:

    Lees je nieuwe blog net Petra, Mooi! Ontroert me.
    …zo is het. Rouw kent geen houdbaarheidsdatum… De rest van mijn leven en dat van de kinderen is hij er niet bij en dat is altijd een reden om hem te missen… en wat is het fijn dat het niet meer zo rauw is al de eerste jaren waarin ik soms dacht dat ik geen lucht kon krijgen van verdriet en pijn… soms schuurt die wond open… en op een hele aparte manier is dat ook fijn. Ik rouw dus ik hou van jou… voor Altijd. Lieve Hans en Lieve Petra! (Dat zie je toch ook nooit meer in één zin staan) bedankt voor deze brief met erkenning voor rouw en liefde.

    Beantwoorden
  2. Henny
    Henny zegt:

    Een bijzondere site; veel herkenning, steun en houvast.
    Vandaag 30 december is het 5 maanden geleden dat de liefde van mijn leven is overleden en tevens de negende verjaardag van ons jongste kind (een dochter). Wat een tegenstrijdige gevoelens. Je kind dat ondanks het feit dat papa dood is heel blij is met haar verjaardag en voor jezelf ongelooflijk confronterend dat het zo oneerlijk is dat papa dit niet meer mee kan maken. Nooit meer (en dat nooit meer is zo vreselijk definitief).
    Mijn lieverd heeft nooit klachten gehad en toen ineens op 1juli van dit jaar had hij erge pijn op zijn borstkas. Op de eerste hart hulp werd een dubbele longontsteking geconstateerd maar daar bleef het niet bij….een aantal uren later kregen wij de diagnose acute lymfatische leukemie. De grond zakt onder je voeten vandaag, je wereld stort in. Direct opgenomen in het ziekenhuis voor een intensieve prednison kuur gevolgd door zware chemokuren. Hij mocht al die weken niet naar huis. Na 4 weken is het beenmerg schoon dus dat was geweldig. Maar toen kreeg ik telefoon van het ziekenhuis dat hij werd overgeplaatst naar de IC om hem wat extra te bewaken, ik moest me niet haasten en de verwachting was dat hij de volgende dag weer overgeplaatst zou worden naar de afdeling hematologie. Toen ik op de IC aankwam was hij wel benauwd maar verder ging het wel maar binnen anderhalf uur veranderde zijn situatie van de ene op de andere minuut en moest ik acuut afscheid nemen en moest hij met spoed geïntubeerd worden ivm beademing…..niet wetende dat hij nooit meer bij zou komen. En dan moet je de kinderen nog vertellen dat papa waarschijnlijk dood gaat…vreselijk!
    Na ruim 2 zeer intensieve dagen en nachten is hij op 30 juli aan een longontsteking met een bloedvergiftiging en daardoor meerdere ernstige complicaties overleden aan deze vreselijk ziekte.Het is zo oneerlijk dat je niet de kans krijgt om er tegen te vechten.
    Het gemis is immens, het doet zo’n pijn. Vooral de gedachte dat hij de kinderen, waar hij zo trots op was, niet ziet opgroeien en de kinderen (en ik) zonder hem verder moeten is vreselijk.
    Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte, liefde, gezondheid en kracht in 2015

    Beantwoorden
    • liecette trovato
      liecette trovato zegt:

      Mijn God wat leef ik met je mee vooral omdat het net zo abrupt ging als bij ons. ook ik (wij) hebben een tweeling van 9 en ook mijn man en hun papa is ook zo snel gestorven. hij had wel al 3 jaar. Vasculaire dementie maar daar overlijd je niet zo snel aan, hij is nu 7weken geleden overleden maar we weten niet precies waardoor en dat is heel moeilijk. Het verlies en verdriet worden nu pas extra groot. de eerste dagen leef jij echt in een roes

      Beantwoorden
    • Barbara
      Barbara zegt:

      Kriegel, het lijkt mijn verhaal wel. Mijn man is vorig jaar April overleden aan longonsteking en bloedvergiftiging tijdens beenmerg therapy. Hij had tCel lymphoma. Ik moest opeens ook zomaar afscheid nemen. Zo hard gevochten om langer bij zijn jongens te blijven en dan houdt het op. Zo oneerlijk. Van afstand een knuffel Henny.. je doet het vast geweldig..

      Beantwoorden
  3. Nadia
    Nadia zegt:

    VALENTIJN EN VALENTINA

    Valentijn en Valentina vonden elkaar 17 jaren geleden
    Valentijn had daarvoor heel België doorgereden.
    Samen dansen in een kasteeltje in het land van Waas
    Toen keerde hij terug naar zijn streek aan de Maas.

    Een jaartje later gingen ze samenwonen,
    Toch wilden ze beiden hun liefde bekronen.
    Toen was het zover: ze gingen trouwen
    En meteen ook een gezinnetje bouwen.

    Valentinus liet al snel van zich horen
    Hun eerste jongen was geboren.
    Het was de grote wens van Valentijn
    Dat het eerste kindje een jongen zou zijn.

    2 jaar later werd de buik van Valentine terug een bolleke
    Want daarin groeide een klein Valentolleke.
    Valentina was bezig met: eten, knuffels en fopspenen geven
    Dit kleine meisje laten huilen wilden ze niet beleven.

    Enkele dagen na kerst, een jaartje nadien,
    Was het tijd voor Valentine.
    Dit kleintje had het graag steeds lekker warm,
    Ze lag dus meestal in de arm.

    Valentijn en Valentina hadden het goed gedaan
    Maar toen is er iets mis gegaan…
    Valentijn moest strijden tegen het grote onrecht.
    9 jaar heeft hij gevecht.

    Valentijn heeft de strijd verloren en moest elders gaan
    De kleintjes kwamen samen met Valentina in een storm op de oceaan.
    Ze vertellen vaak over Valentijn, grappige en stoere verhalen.
    Enkel zo kunnen ze hun gemis betalen.
    Valentijn zit nu heel apart
    op een bijzondere plaats in hun hart.

    Beantwoorden
  4. liecette trovato
    liecette trovato zegt:

    Ook ik ben helaas sinds 7 weken weduwe en blijf achter met onze lieve jongens van 9 jaar oud,
    Mijn man kreeg 3 jaar geleden 9 tia’s op 1 dag. de eerste op het schoolplein terwijl Hij de kids op haalde.
    Het bleek een voorteken te zijn voor vasculaire dementie
    Ondanks dat de ziekte ontzettend snel ging en hij ook in 2013 5 maanden in een verzorging tehuis heeft gewoond, ben ik heel erg blij dat ik de stap heb gezet om hem weer in huis te nemen nadat het huis drastisch is aangepakt. maar wat hebben we genoten het laatste jaar.
    En het gemis wordt met de dag erger.

    Beantwoorden
  5. jolanda boerekamp
    jolanda boerekamp zegt:

    Sinds 7 maanden ben ik weduwe geworden. Mijn man ging wielrennen maar helaas nooit meer thuis gekomen.
    verongelukt tijdens het wielrennen. Mijn leven gaat nu met vallen en opstaan. Ben moeder van een dochter van 12 en eenzoon van 10.Sinds een maand is er een man in mijn leven gekomen. We hebben een hele grote klik samen en het voelt vertrouwt. Alleen voel ik me erg schuldig. Hou nog steeds heel erg veel van mijn overleden man. Hij staat op nmr 1. Wie heeft hier nog meer ervaring mee. Voel me erg in de war. Weet geen raad met mijn gevoelens.
    mis mijn man vreselijk en wens naar mijn oude leventje.

    Beantwoorden
  6. sacha
    sacha zegt:

    Ik ben zelf geen weduwe, maar ik had een vraag omdat ik mij er zelf niet in kan verplaatsen.
    Iemand die ik ken heeft haar man verloren afgelopen april en had na 2 maanden alweer een nieuwe vriend.
    Hij kreeg in het bij zijn van hun kinderen uit het niks een hartaanval en was overleden, de kinderen hebben het hier zwaar mee. Kan dit wel zo snel na overlijden…. heeft dat wel kans van slagen en is dit niet moeilijk voor kinderen zo snel een andere man. Ik veroordeel niemand maar ik kan mij niet voorstellen dat je zo snel wat verwerkt.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *