Gastblogger Martine Veen – Mama weet het ook niet…

Onaantastbaar

Voor de dood van mijn man, voelde ik mij als ouder bijna onaantastbaar. Kritiek of opmerkingen over onze opvoeding en het huishouden, namen wij tijdens het opruimen samen door en lieten wij als vanzelf van onze schouders glijden. Moeiteloos. Immers zo zien wij de dingen hier, we hadden onze eigen stijl, in de mini-subcultuur van ons gezin. Punt. Ik twijfelde weinig.

Twijfel over alles

Die tijd is geweest. Na de dood van mijn man voel ik mij bijna bezeten door het gevoel het goed te willen doen. Immers die arme kinderen van mij hebben al zo’n trauma opgelopen door de plotselinge dood van hun vader. Na het 10 minuten gesprek op school bel ik bijna standaard de kinderpsycholoog. Want ieder rimpeltje wil ik recht trekken in het kinderleven…. Ik twijfel aan alles. Doe ik het wel goed ? Heeft hij dit nodig? Zou ik niet beter dit kunnen doen? Of juist dat? Ik loop continue op mijn tenen.

Werkt niet

Gaandeweg ontdek ik dat juist dat niet werkt. Dat ik mijn kinderen niet kan behoeden voor teleurstelling, ongeluk en verdriet. In ons leven wordt dat pijnlijk duidelijk. Uit pure eenzaamheid ben ik namelijk een ‘soort van’ relatie aangegaan met een prima man waar ik niet verliefd op ben. Alsof dat niet genoeg is, confronteer ik mijn kinderen daar al in een vroeg stadium mee. Op dat moment had ik er uiteraard allemaal plausibel klinkende redenen voor, die ik me nu niet meer kan herinneren….

Jij kan mij niet helluppen

Mijn zoon gaat in de achteruitstand. Hij vindt het helemaal niets. Een man naast zijn moeder. Als ik de man en zijn kind na een uitje ga thuisbrengen, is mijn zoon opeens kwijt.  Ik vind hem om de hoek, zittend op de stoep. Boos is hij en hij wil niet praten. Als ik aandring op de reden van zijn boosheid en vraag wat ik voor hem kan doen, begint hij uiteindelijk hard te snikken. ‘Jij kan mij niet helluppen!!!, schreeuwt hij vanuit zijn tenen…. En ineens realiseer ik me dat hij gelijk heeft.

Mama weet het ook niet

Ik kan de dood van zijn vader niet wegnemen, niet verzachten. Dat hij moet omgaan met nieuwe situaties als een eenzame moeder of een moeder die op zoek gaat naar een nieuwe partner ook niet.  En zo zullen er nog talloze situaties volgen. Ik kan naast hem staan en hem opvangen áls hij dat wil en wanneer hij dat wil. En op dit moment wil hij dat klaarblijkelijk niet. Hij wil nu alleen maar boos zijn. Ik weet ook eigenlijk ineens niet meer waar ik precies mee bezig ben. En dus is dat wat ik tegen hem zeg: lieve schat, mama weet het soms ook eigenlijk niet….

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *