Esther Cohen – Verbinden aan jezelf, het leven, de Liefde

Een tijdje terug sprak ik Petra en ik vertelde haar dat ik enorm verliefd ben. “Ik voel een nieuwe blog aankomen”, reageerde ze. Ik dacht: “echt niet!” En dat dacht ik om verschillende redenen…

In de eerste plaats is Stichting De Jonge Weduwe opgericht voor jonge weduwen, met kinderen onder de 18 jaar. Nu was ik wel een jonge weduwe toen het lot mij en onze kinderen trof, maar inmiddels zijn we 10 jaar verder en val ik heus in de categorie ‘Belegen Weduwe’. Mijn oudste dochter is zwanger van haar tweede kindje. Mijn middelste studeert af aan de filmacademie. Mijn jongste is niet meer minderjarig en doet eindexamen. Deze moeder is trots voor 2, op alle 3! De jongste slaagt vast en zeker, en gaat dan na de zomer op kamers. Ik ben dan voor het eerst echt ‘alleen’…

Mijn gevoelens van een weduwe met leeg nest syndroom doen er toe, maar horen niet thuis in de leeftijdscategorie en de levensfase waarin De Jonge Weduwe zich bevindt. De jonge weduwe rent zich namelijk rot. Luiers, prikjes, van en naar school, sportclubs, en elke avond weer verhaaltje voorlezen, het spul in bad, op bed en dan zelf naar bed. Alleen. Alle eerste keren van jullie kids alleen meemaken. Eenzaam in je kamer met je eigen gevoelens. Netflix, chocola, wijn, facebook en wat al niet meer, moet je de avond door helpen.

In de tweede plaats dacht ik dat het misschien niet zo gepast is om verscheurde, binnenste buiten gekeerde weduwen te trakteren op een I’m so happy tekst. Pas toen het me trof dat ik heus heerlijk happy ben én ook af en toe heus niet, vond ik dat ik wellicht toch iets kan bijdragen. Ook in mijn werk als rouwtherapeut en coach leef ik vaak mee met vrouwen die dezelfde weg (moeten) afleggen als ik. Wie weet vertel ik – met mezelf als voorbeeld – iets dat herkenning, bevestiging en bemoediging brengt. Uiteindelijk is dat toch wat ik met mijn schrijfsels op dit blog voor De Jonge Weduwe beoog. Dus hier komt-ie, vanuit mijn hart.

Ik ben soms behoorlijk BANG… Bang om weer te verliezen. Met name aan de dood. Ik denk veel vaker aan Peter en ik denk vaker aan de eerste periode na zijn dood. De pijn. De fysiek haast niet te dragen pijn. Het onomkeerbare afgesneden zijn. Mijn verlangen om hem te zien, spreken en voelen, knalde toen mijn lijf uit. Die periode was zo onbeschrijflijk vol pijn. Wat een tijd… En vervolgens werd het de jaren die volgden niet makkelijker. Op een ander niveau zelfs zwaarder, want het duurde en duurde maar. Hij kwam echt niet terug…

“Dit alles nog eens?”, stelde ik mezelf de vraag.

Ja..?…!! Geen kus willen missen. Iedere blik het waard vinden om dit misschien weer door te moeten gaan. Niet bepaald alleen vlinders en tralala gehuppel. Terwijl dat er ook echt is. Het niet samen kunnen zijn (want geen 20 meer en dus beiden een volwassen vol leven met werk, kinderen, gedoe, ruimte voor jezelf, etc…) roept bij mij ook oude rouwgevoelens op. Alsof de wond weer een beetje open schuurt. Eenmaal samen ligt er een kostbare schat van “dat ik dit werkelijk mee mag maken” in mijn handen. Hoe met dit beiden om te gaan? Dat te erkennen, te ervaren, te delen…? Zoeken – zoeken – zoeken… Durven – durven – durven…

En dan ook…

Bang om het verkeerd te doen, het te verkloten, om het maar plat te zeggen. Ik heb een paar ‘oefenrelaties’ gehad. Eén foute, en één liefdevolle (maar niet ‘mijn’ man). Ik heb daarvan geleerd, met name over mezelf. Ik ben erachter gekomen (en in mijn werk als rouwtherapeut en coach herken ik dit proces bij veel vrouwen) dat mijn huwelijk en mijn liefde voor Peter, naast liefde ook een soort ‘oplossing’ was van gevoelens van leegte en me niet geliefd voelen in mijn jeugd. Mijn onzekerheid, de leegte in mijzelf werd ‘opgelost’ doordat Peter, de leukste man op aarde, van mij hield en ik van hem. Na mijn rouw om hem kwam er een dieper liggend gemis aan de oppervlakte. Een gemis dat ik (onbewust) eerst weer in een relatie dacht op te lossen.

Gelukkig heeft niet iedereen een gemis uit zijn/haar jeugd die door de liefde moet worden opgelost, maar heel veel mensen hebben dat wel. Als dat voor jou geldt, dan ga jij dit ook tegenkomen. Het is namelijk niet door een ander op te lossen. Daar kom je achter doordat de ander is doodgegaan en je het met jezelf moet gaan klaren. Houd je wel genoeg van jezelf? Is het leven wel leuk zonder een ander? Kun je alles wat je voelt en denkt liefdevol ontvangen, of blijft daar het gevecht met jezelf en het leven…?

Voor mij geldt echt dat de Liefde glans geeft – aan alles. Maar ik heb wel het proces van verbinden met mezelf eerst moeten aangaan. Steeds maar weer nieuwe rouwrondjes moeten maken.

Nu op mijn 54ste voel ik me soms onbeholpen en onervaren voor de Liefde. Met een hoofdletter. Maar ik ga het aan, zonder spelletjes, met open vizier en met het risico weer te verliezen. Ik vind mezelf deze Liefde waard… enne… hem ook! 😉

8 antwoorden
  1. emilie
    emilie zegt:

    Prachtige woorden, zoveel hekenning, zoveel vragen, zoveel wijsheid…zoveel waarheid. Poeh…

    En ja, ik ben wel benieuwd naar je lege nest gevoel, je leven als weduwe met grotere kinderen, een nieuwe liefde…ik wil het weten..weten wat mij mogelijk nog te wachten staat..of niet

    Beantwoorden
  2. Anika
    Anika zegt:

    Wat een herkenning.
    Die angst van je het voelen en t o zo bang zijn om weer kwijt te raken. “De oefen relaties”, waarvan je al vrij snel weet dat je er niet aan had moeten beginnen maar toch blijft aansukkelen.

    Je hebt t mooi omschreven. T voelt als mijn verhaal. Ergens triest natuurlijk maar die erkenning is echt fijn

    Beantwoorden
  3. Carin
    Carin zegt:

    Mooi beschreven, hoe de liefde meer glans geeft, maar hoe het ook zo gemakkelijk een gat in jezelf vult dat in de rouw toch heel duidelijk een gat is wat je eerst zelf zou kunnen proberen te vullen, of zoals je het uitdrukte je verbinden met jezelf, je eigen kracht en richting herkennen.
    Vreemd dat de rouw dat gat in jezelf zo benadrukt en data je het dan zo duidelijk voelt, terwijl als je met zijn 2-en bent de noodzaak jezelf te sturen en te herkennen gemakkelijk verloren gaat in alledag.
    Heel herkenbaar. Ik ben in 2007 mijn man verloren met wie ik 14 jaar samen was met een kindje van 4,5 en een net geboren baby. In 2008 een nieuw iemand ontmoet en dat werd geen oefenrelatie :-). 5 jaar mee samen geweest, huizen verkocht, levens samen opgebouwd en in 2014 opnieuw mijn partner verloren.. Mijn kinderen waren toen 7 en 11 en beschouwden hem als hun tweede papa. En nu, nu wil ik even niet opbouwen met iemand. Even met mezelf (en mijn kinderen) zijn. Maar wat een gevecht tegen/met gevoel.
    Overigens zou ik de jaren niet gemist willen hebben noch met mijn eerste als met mijn tweede partner :-), dus veel veel glans toegewenst!

    Beantwoorden
  4. Nadia
    Nadia zegt:

    IN MEMORAM mijn man en lieve papa van 3 kinderen 10/07/2013
    Alleen zijn doe je niet te samen
    Alleen zijn doe je niet met twee
    Alleen zijn is niet met een ander
    Alleen zijn doe je met je één.
    Ben jij daar aan die andere kant
    Ben jij daar af en toe
    Ben jij daar net als mij
    Ben jij ook soms met je één?
    Als ik alleen ben denk ik vaak aan hoe het was
    Als ik alleen ben denk ik aan ons samen zijn
    Als ik alleen ben denk ik aan jouw fantastisch papa zijn
    Als ik alleen ben denk ik aan wat je zei voor je moest gaan.
    Denk jij dat ook als je alleen bent?
    Denk jij ook aan jou en mij?
    Denk jij mijn lief, als we dat samen denken…
    We op dat moment weer even met z’n tweeën zijn?

    Van uit ons bootje:”Even tot Altijd”

    Beantwoorden
  5. Nadia
    Nadia zegt:

    DAG VREEMDE MAN
    Vorige week ging ik naar het kerkhof toen een vrouw vanuit de straat me aansprak met de woorden: ” Voor jou is het nu vast een triestige tijd…” Mijn verbaasd gezicht, heeft ze vast niet opgemerkt, ik heb haar geantwoord met de wedervraag of haar man ook is overleden. Neen hoor, de vrouw kwam, naar jaarlijkse gewoonte, het graf van haar ouders en schoonouders poetsen.
    Allerheiligen is voor mij een dag zoals een andere, ik mis mijn man iedere dag dus is het voor mij iedere dag Allerheiligen, of bestaat Allerheiligen niet. Het is maar hoe je het bekijkt. Ik weet nog hoe ik 2 jaar geleden van mijn melk was omdat de grafzerk van mijn man er niet voor Allerheiligen zou zijn. Toen heb ik het hoopje zand zo mooi mogelijk gemaakt met bloemen en het witte hartje rozen wat ook op zijn kist lag bij de begrafenis. Toen ik vandaag naar het kerkhof ging was de man van de verpleegster (42) die vorige maand aan borstkanker is overleden samen met zijn dochter en zoon het hoopje zand aan het versieren, zo herkenbaar. Mijn man en de verpleegster liggen niet zo ver van elkaar, 2 jonge mensen op nog geen 4 meter afstand. Gelukkig scheen de zon en kon ik mijn tranen achter mijn zonnebril verbergen. De man in kwestie was trouwens ook met gebogen hoofd aan het hoopje zand bezig, een hoofd vol verdriet dat kon ik zo voelen, zien zonder echt te kijken. Het is niet eerlijk, je kan je er boos, triestig of machteloos bij voelen, het verandert niets. Ik denk aan de buurvrouw van vorige week die nog zei: “Ach mijn ouders en schoonouders waren bijna 90, ze hebben een mooi leven gehad. maar jouw man zo jong…”
    Zo krijgt Allerheiligen dan toch zijn betekenis: ” Ik voel me niet alleen, er is nog verdriet.” Iedereen, met een verkeerd lotje van de loterij van het leven, is dan samen triest om wat hij of zij verloren is.

    Beantwoorden
  6. Connie
    Connie zegt:

    Heel mooi geschreven Esther, en heel herkenbaar.
    Rouwen, loslaten, opstaan doorgaan weer vallen en doorgaan.
    Fijn om berichten te lezen van lotgenoten.
    Liefde geeft zeker glans.
    Connie

    Beantwoorden
  7. Nadia
    Nadia zegt:

    DENKEN AAN…

    Behang- gordijnen- schilder- keuken- snoep rol zijn woorden die ik liever niet te vaak wil gebruiken, ik ben er niet zo handig in of bedien het liever niet in het geval van de keukenrol, want dat betekent dat er weer eens iets gebroken, gemorst, gevallen of alles tezamen is.

    Nog niet zo lang geleden mocht ik in de rol kruipen van meneer:” ‘k Weet ’t niet” een personage uit de grote meneer Cactus show vanuit mijn kindertijd. Hoewel ik er mij van bewust ben dat mijn personage geen filmrol door Erik Van Looy zal worden aangeboden, was het leuk om te spelen: iemand die het nooit weet. (cfr: https://www.youtube.com/watch?v=PVgTG9ldSi4)

    Geen tekst, geen gedachten of… als je het niet weet, denk je dan steeds na? Dat is een na denkertje. Ik heb lange tijd “te weinig ” of “te veel” bezig geweest met denken aan: mijn man,de kinderen, anderen,vrienden, collega’s, organisatie,motivatie, vroeger, nu, de wereld, de overheid, de school , dit en nog veel meer niet in volgorde van belangrijkheid op de meest uiteenlopende tijdstippen is de samenvatting van mijn hoofd. Geen wonder dat hersenen er uit zien als kronkels, dat kan toch niet anders. Heb ik hier nu net de beschrijving van een warhoofd gegeven of probeer ik zo mijn eigen leven weer op te pakken en er een eventueel nieuwe invullingen aan te geven. Dit betekent absoluut niet dat er geen gevoelens van verdriet meer zijn, of dat ik niet meer aan Sang denk. Het verlies heeft echter een plek gekregen, waardoor er meer plaats is in mijn hoofd om aan andere dingen te denken. Misschien moet dat boek eens geschreven worden, kan ik wat meer helpen op hematologie, is er tijd voor iets anders, een gesprek met lotgenoten, een cursus of wat meer vrijwilligerswerk. Feit is: er is plaats in mijn hoofd, plaats om te denken.

    Vandaag denk ik met heel veel liefde terug aan de rol die ik 17 jaar geleden heb gekregen, ’t is er eentje voor het leven, met vallen en opstaan: mama zijn! 17 Jaar geleden waren mijn man en ik de trotse ouders van onze zoon, deze laatste heeft vandaag geholpen om kiezeltjes rond het graf van zijn papa te strooien, zo wordt dat minder vlug vuil. “Het graf is piekfijn mama:” zei zoonlief. Vanavond gaat onze Harry Potter (ja ik mocht voor 1 keer zijn facebook zien, met een foto van toen hij 7 was) uit, verjaardag vieren met vrienden, zo gaat dat dan als je 17 bent.

    Geniet van de herfstzon en denk aan wie je lief is
    Nadia
    Trouw aan de blog van Esther en nieuwsgierig hoe het nu met haar is?

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *