Esther Cohen – Jezelf opnieuw uitvinden

De dood splijt de tijd in tweeën, in een voor en na.
De dood spleet mij in tweeën.
Ik was er wel, maar ik was er niet.

In de spiegel keek, op mijn mondhoeken na, hetzelfde gezicht van gisteren mij nog aan. Ik was het niet. Ik was het wel. Ik splitste op in een binnen- en buitenkant, in een normaal en abnormaal, in overmand door verdriet en fier rechtop, in nachten klaar wakker en dagen slepend moe, in een verstilde ‘hoe moet het nou?’ paniek en een luid controlerende dwingeland. In mij schreeuwde het en was het tegelijkertijd muisstil…

Alles leek lange tijd in uitersten aanwezig. Grote kapitalen in onzichtbare inkt gekrabbeld.

Op de één of andere manier was ik wie ik altijd was, maar dan enorm uitvergroot. Waar ik goed in was, leek nog beter en nadrukkelijker aanwezig. Wat niet zo mijn belangstelling had of talent was, kwam er nu helemaal karig vanaf. Daar bovenop was ik ook nog een ondefinieerbaar deel van mezelf kwijt. Ik snapte niet waar dat deel gebleven was. De enige verklaring die ik kon vinden was dat dat deel van mij achter Peter, mijn  dode man, was aangegaan. Ik vond dat wel een troostrijke verklaring. De dood had niet gewonnen. Hij had ons niet helemaal kunnen scheiden. Peter kon niet hier blijven, maar ik kon kennelijk wel met hem meegaan – of tenminste een deel van mij.

Misschien is dat echt zo, misschien ook niet. Het maakt trouwens niet uit, want feit is dat het deel van mij dat hier op aarde is achtergebleven hier verder moet leven. Aanvankelijk was dat een kwestie van overleven, maar op den duur heeft het weer willen Leven de overhand genomen. Gelukkig. Ik wil Het Leven leven en dat blijkt te betekenen een leven inclusief verlies en verdriet. Dat vond ik in eerste instantie niet zo’n fijne ontdekking. Mocht jij de bocht naar weer gaan leven genomen hebben dan herken je dat misschien. Stiekem wil ik alleen de lusten van het leven, niet de lasten. Ik heb mijn portie gehad, dank u wel, sla mij maar over.

De eerste keer dat iemand tegen mij zei dat ik mijn verdriet moest omarmen dacht ik dat die persoon van het padje af was. En nog steeds neem ik liever een paracetamol bij hoofdpijn dan dat ik mijn hoofdpijn omarm. Maar ik begrijp nu wel wat die persoon destijds bedoelde.

Mijn verdriet, angst (of wat ik maar als naar en vervelend ervaar) buitensluiten zorgt ervoor dat ik splijt, dat ik geen geheel ben. Ik besta uit alles. Ik besta uit mijn verlies en de wond die dat opgeleverd heeft. Ik besta uit de angst weer te verliezen of pijn te hebben. Ik besta uit de typische mijn-manier van mezelf overeind houden, controholic, lekker eten, drinken, (on)gezellig druk zijn, hangen et cetera. Ik besta uit al mijn kwaliteiten, talenten en levenslust. Ik besta uit een zonnetje. Dát alles bij elkaar en nog veel meer, dat ben ik! Ik ben een geheel. Ik ben Heel, inclusief dat wat kapot is.

Ik heb mezelf én het leven opnieuw moeten uitvinden. Ik heb me in dat proces niet zo geholpen gevoeld door bladen als Happinez of andere hoe-gelukkig-te-worden/zijn tendensen. Ik vond al te veel onbevangen gelukkig leven om me heen lastig. Gelukkig zijn als de norm of als doel gaf mij het gevoel dat gelukkig zijn goed is en ongelukkig zijn niet. Maar ongelukkig zijn is ook goed. Ik doe niks verkeerd als ik niet gelukkig ben. Het is prima. Maar wel uitermate K.. Dat zeker.

Ik heb uitgevonden wat voor mij Leven betekent. Namelijk gelukkig-zijn met open armen ontvangen en ongelukkig-zijn met twee armen omhelzen. Ik wens jou en mezelf dat we leren surfen op de golven van geluk en ongeluk. Op mijn surfplank staat als geheugensteuntje: HEEL IS INCLUSIEF KAPOT. En als aanmoediging: YOU GO GIRL!  Op naar wat ik allemaal nog meer ga uitvinden!

Op welke golf je ook zit als je dit leest, mijn hart gaat naar je uit… Ik ben benieuwd wat er op jouw surfplank staat of komt te staan. Ik wens je alle goeds!

Esther

19 antwoorden
  1. Ingrid
    Ingrid zegt:

    Dag Esther,

    Wat fijn dat iemand die ik niet ken, zo helder mijn gedachten kan verwoorden. Dit is precies hoe ik het ervaar. Dank je wel. Ingrid

    Beantwoorden
  2. Hetty
    Hetty zegt:

    Hallo Esther,

    Wat herkenbaar Ester. Ook ik heb die ervaring.
    Zeker van het verdriet, pijn tussen alle fases heen en idd door willen Leven.
    Wat kan jij dat mooi en goed verwoorden.
    Alleen vind ik het bij tijden zo moeilijk om ongelukkig te zijn met 2 armen te omhelzen. Ik vond het zo moeilijk met diploma uitreiking van mijn zoon afgelopen week. Zo dubbel allemaal. Blij dat je zoon zijn diploma heeft. En dan de pijn en gemis zo erg voelen van mijn man en zijn vader.
    Het hoort er ook bij. Hoe moeilijk het ook is.

    Voorlopig blijf ik ook denken: Go for it!

    Dank je, alle goeds voor jou Esther.

    Beantwoorden
  3. Ellen
    Ellen zegt:

    Wat heb je dat mooi verwoord, Esther. Fijn, deze verbondenheid met elkaar…met een lach en een traan. Mooi dat je zó in het leven staat.

    Beantwoorden
  4. Emine
    Emine zegt:

    Wauw! Heel is inclusief kapot….dit inspireert me. Ik voel me momenteel namelijk meer kapot dan heel. Ik was even vergeten dat Ying bij Yang hoort, dat opstaan alleen zin heeft als je bent gevallen en dat er geen licht kan zijn zonder duisternis. Bedankt voor deze reminder Esther, het helpt me weer op gang…….voor nu dan 😉

    Beantwoorden
  5. Christine HeetebrijVisser
    Christine HeetebrijVisser zegt:

    Dag Esther,

    30 mei 2012 verloor ik mijn liefste lief aan een onverklaarbare, zelfgekozen dood. Geen aan- of na-wijzing. Ben onder de indruk van je woorden. Ben geboren in 1957 dus echt geen jonge weduwe, maar volg jullie site sindsdien……en nu zo geraakt door je woorden.
    Ben heel rijk met drie prachtige dochters, een geweldige schoonzoon, een prachtige kleindochter en een lief kleinkindje op komst. Heerlijke familie, werkzaam bestaan….en zo geraakt door je woorden: HEEL, maar/en INCLUSIEF KAPOT .Zo is het.
    Wens je een mooie zomer!

    Christine

    Beantwoorden
  6. anita
    anita zegt:

    Wat mooi verwoord. Zeker die drang naar het leven en gelukkig willen worden herken ik. Ik doe wel stoer, doe het ook goed, maar het voelt nog niet altijd goed. Ik hoop zo dat dat ooit weer komt.

    Beantwoorden
  7. Linda
    Linda zegt:

    Hallo Esther,

    Wat waar…mijn man overleed onverwachts maart 2013. Ik bleef van het een op andere moment achter met zes kinderen, toen in de leeftijd van 12 tot drie jaar. In een huis waar wij drie weken daarvoor in zijn komen te wonen. Patsboem…leven is over. Nu, juli 2014, wonen wij weer in een ander huis. Terug naar het noorden van Nederland, waar fijne herinneringen zijn en nog meer. In mijn eentje (met de kids) zijn wij verhuist. Mijn familie begrijpt het niet en heeft ons de rug toegekeerd. Maar…ik geef niet op. Wij hebben recht op een stukje geluk, een stukje leven….Het is zoeken naar een leven, en dit is een stap in een leven….en wij gaan ervoor…en niet alleen maar wel hoofdzakelijk voor ons

    Beantwoorden
  8. Nadia
    Nadia zegt:

    Hallo Esther

    Heel is inclusief kapot, dat is waar. Hoewel ik nog niet zo ver als jij bent waar ik ongeluk met beide armen zal omarmen vind ik heel wat troost in je blog.
    Mijn man is vorig jaar aan het begin van de zomervakantie overleden op 41 jarige leeftijd. Mijn man onze drie kinderen (11/13/14) en ik hebben 9 jaren in onze boot op een woelige zee gevaren. De laatste tsunami heeft mijn man helaas niet gehaald op 10 juli 2013 is hij overleden aan een 9 jaren durende strijd tegen leukemie.
    Onze boot is nog een bootje, we varen nu met ons viertjes verder, ik ben nu zowel stuurman als kapitein en matroos.
    Gelukkig komen we op die zee enkele surfers tegen met surfplanken waarop wijze woorden staan.
    Ons bootje hebben we de “Even tot altijd” genoemd. We varen verder met een warm hart en laten ons leiden door de zon, sterren en de maan.

    Nadia

    Beantwoorden
  9. Miranda
    Miranda zegt:

    Hallo Esther,

    Wat ben ik blij dat ik deze website heb ontdekt. Ik ben nog maar kort weduwe ( sinds afgelopen woensdag) en zit dus nog volop in de roes van het regelen van de crematie. Omdat ik niet kon slapen ben ik gaan googelen of er iets van een lotgenoten groep voor jonge weduwen bestond (44 is best jong toch om weduwe te worden) Ik weet zeker dat als de crematie achter de rug is en ik weer tijd voor mezelf heb – op dit moment word ik nog geleefd – ik deze site regelmatig ga bezoeken.
    Hij komt in mijn favorieten lijst te staan. Ga nog een poging doen om wat te slapen; het wordt weer een drukke dag vandaag.

    Beantwoorden
    • Esther
      Esther zegt:

      Sterkte Miranda!
      Deze site geeft informatie over weduwe lunches, ontmoetingsmomenten, facebook, etc. Via de jonge weduwe vind je vast een weg om andere weduwes te ontmoeten en vragen die je hebt over van alles wat je in jezelf en om je heen tegen komt, kwijt te kunnen.
      Nogmaals sterkte, ik was zelf ook 44. Nu 54. 10 jaar later. Ik ben er nog en het gaat goed met me. Ik hoop dat je dat vertrouwen geeft in de donkerste momenten. Mijn hart naar je uit. Esther

      Beantwoorden
  10. Yvette
    Yvette zegt:

    Ik ben zelf nu 41 en sinds 11 mei jl. Weduwe. Acute hartstilstand en heb mn man ook zelf gevonden en nog gereanimeerd…1 dag voor zijn begrafenis is ook zijn moeder overleden op dezelfde manier.
    Vind het zoo lastig om het “normale” leven weer te omarmen. Ik houd het hoofd boven water voor 3 tieners..1 van 16 en 2 van 14. Maar de levensvreugde is weg.
    Boosheid, verdriet en soms angst is wat er over is..
    Jou verhaal pakte me wel meteen, want ik was helemaal niet van plan om te reageren. Dank.

    Beantwoorden
    • Jet j
      Jet j zegt:

      Wat is het leven toch gruwelijk oneerlijk…krijg kippenvel van je verhaal, heel veel sterkte en zo herkenbaar… Dat gebrek aan levensvreugde, die boosheid op t leven…
      Heel veel kracht voor jou en je kids om weer van het leven te kunnen genieten….

      Beantwoorden
  11. Carmen
    Carmen zegt:

    Heel ontroerend en hoe prachtig verwoord! Twee jaar geleden verloor ik mijn man door zelfdoding, ik heb nu twee tieners, het leven heb ik nog niet teruggevonden, maar ik hoop dat dat moment er ooit komt. Hopelijk vind je het niet erg dat ik een stuk van je tekst citeer op mijn FB pagina, in vind het zo typerend voor wat ik voel… X

    Beantwoorden
  12. Jet j
    Jet j zegt:

    Esther, dank je wel… Zo mooi mijn gevoel verwoord, ben ik zelf niet zo goed in. Ik ben nu sinds anderhalfjaar voor de helft afgesneden noem ik het altijd, gewoon zomaar van de ene op de andere dag is de helft van mij verloren gegaan. En het blijft nog elke dag zo gruwelijk ongelooflijk… Andre was Huisman geworden voor onze jongens, toen 3 en 5 op de dag van zijn plotse dood. En ik de kostwinner. Opeens moest ik ook nog eens weer alles doen, wat normaal altijd vanzelf ging. En stonden mijn sloffen en krantje “toen alles nog normaal was” spreekwoordelijk altijd klaar. Afgelopen anderhalf jaar ben ik al blij dat ze voorbij zijn, het gaat wel steeds beter, pijn blijft nog een gapend gat die soms nog in alle hevigheid bloed.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *