Gastblogger Janny Westers – Do You Ever Miss Yourself…

Do you ever miss yourself?
The person you were before life changed everything?

Een vraag die ik hier niet zonder reden stel. Een waarop ik, als ik hem beantwoord, eerlijk en volmondig kan zeggen; JAAAAA en ook NEEEE.

Na de plotselinge dood van Daniël wist ik niet meer wie ik was; wat ik was zonder hem. En miste ik niet alleen hem, maar ook mijzelf. Ik was nog volop bezig om te ontdekken wie ik nu was als jonge moeder toen ik er ineens jonge weduwe bij werd. Overlevingsstand volgde. En ik kende mijzelf niet meer terug. Begreep op den duur niet alleen mijzelf niet meer, maar ook de wereld, de mensen om mij heen niet meer. En heb mijzelf met heel veel tijd opnieuw moeten vinden, ontdekken. Stapje voor stapje. Met heel veel vallen en opstaan. En elke keer dat ik viel en weer opstond, kwam er een stukje Janny bij. Ontdekte ik mijzelf, kwam mijzelf genadeloos hard tegen ook. En vond (en vind) nieuwe stukjes.

Al die stappen, noem het een proces, maken dat ik nog steeds Janny ben, maar wel een andere, rijpere volwassener, versie. Een die er als vrouw, moeder, dochter, zus, vriendin, collega, mens weer staat. Iemand van wie ik weer kan houden. Omdat ik er mag zijn. Niet alleen weer liefde voor anderen kan laten stromen, maar ook voor mijzelf. En doordat ik de liefde voor mijzelf weer voel, kan ik dit ook nog meer voor anderen laten stromen. Ja ik mis Daniël nog steeds, dat zal ook altijd zo blijven. De vanzelfsprekendheid van hoe het was, onze onvoorwaardelijke liefde mis ik ook. Het niet samen kunnen genieten en mogen opvoeden van onze kanjer blijft me hard raken. Ik mis mijzelf alleen niet meer. Ik weet weer wie ik ben. En kan weer verbindingen met mensen aangaan. Werken aan een andere vanzelfsprekendheid.

Het blijft lastig en soms stomweg irritant om niet alles met die ene te kunnen delen en dit nu in stukjes bij verschillende mensen te doen. En het nog ontbreken van die nieuwe leuke man in mijn leven begint ook wel te “knagen”. Ergens loopt hij rond. Dat weet ik. En gaat hij in ons leven passen, op een andere manier. Op het pad van verliefd (denken te) zijn, heb ik al wat nieuwe ervaringen opgedaan. Positief waren deze tot nu toe uiteindelijk niet; mijn blik was behoorlijk vertroebeld. En toch heeft dat mij ook dichter bij mijzelf gebracht. “Mensen ontmoeten elkaar met een reden. Of het wordt iets moois, of het wordt een levensles”. Het leven met Daan was prachtig, zijn dood afschuwelijk. En werd naast een drama ook een levensles. Een die ik liever niet had gehad, absoluut niet. Maar omdat het is zoals het is, koester ik wel hoe ik daaruit gekomen ben. Janny versie 2.0 leeft, intenser en zonder die onbezorgdheid, met meer bezieling, met krassen op het hart en op de ziel; maar ze leeft. En ze doet dingen die ze voorheen niet voor mogelijk had gehouden.

Er zijn genoeg mensen die met de beste intenties over de dood zeggen: ‘alles heeft een reden.’ Nou, ammehoela. Voor de dood is geen reden, daar is niks zinvols aan als je niet een compleet leven hebt mogen leven. Wel is het zo dat de dood er nu eenmaal is. En wij er allemaal ook op een afschuwelijke wijze mee geconfronteerd zijn. Door die confrontatie kun je tot de kern komen, tot de essentie. Kunnen naast de pijn en verdriet ook mooie dingen ontstaan, bijzondere ontmoetingen, verbindingen, inzichten. Lichtpuntjes. Als de mist langzaam optrekt en voorzichtig plaatsmaakt voor een klein, al is het aarzelend, doorbrekend zonnetje. Dan hoop ik dat je die zon kunt voelen, je op dat moment je kunt verwarmen en opladen. Je verbinding vindt met jezelf. Om op jouw pad te blijven. In jouw tempo. Op jouw manier.

3 antwoorden
  1. Fam Scheper,
    Fam Scheper, zegt:

    Onze zoon stierf heel plotseling, 5 minuten, nu bijna 5 jaar geleden, hij was 43 jaar oud,de eerste was het een wond nu is het een litteken die blijft tot ook voor ons het einde is aangebroken , wij zijn moeder en vader zijn allebei 70 plus.we hebben een compleet leven geleefd, toch zijn er nog steeds heel onverwachte momenten, gisteren zelfs 2 maal, dat het missen weer heel heftig is en de traantjes er direct zijn.

    Beantwoorden
    • Fam Scheper,
      Fam Scheper, zegt:

      Het hele rouwproces van het begin tot nu toe vertel ik liever niet dan ga je het weer helemaal beleven en daar doen we ons zelf geen goed mee. we zijn ook dankbaar want we hebben alleen maar goede herinneringen, wij leven het leven weer, we hebben nog twee eigen kinderen en kleinkinderen en nog meer die ons ook dierbaar zijn en waar we graag oma en opa voor zijn.

      Beantwoorden
  2. Tina Zuidveld Wals
    Tina Zuidveld Wals zegt:

    Jeetje Janny, wat heb jij wat mee gemaakt. Heftig zeg!
    Je hebt het mooi onder woorden gebracht, begrijpbaar voor andere mensen.
    Wens je alle (liefdes) geluk toe.
    Groetjes Tina.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *